Water is de bron des levens. Je kunt niet zonder, zelfs niet met veel discipline. Je houdt dat misschien 2 dagen vol en dat was het dan. Als het heeft geregend ziet je tuin er fris en nieuw uit. Zijn de bladeren net wat groener en de bloemen helderder van kleur. Dat er op Mercurius water ontdekt is was groot nieuws, want iedereen wist, waar water is… Water is prachtig. Rivieren als blauwe aderen door groene bossen, kleine beekjes helder als vloeibaar glas, en over de zee is al zoveel moois geschreven dat ik er niet meer aan wil beginnen dat te omschrijven.

Maar water is ambigue.

De zee geeft en de zee neemt, heb ik mensen horen zeggen met een serene glimlach op hun gezicht. Dat ging dat vaak over een sandaaltje wat door de zee is opgeslokt, of dat mooie zandkasteel wat een berg blubber werd. Water is ook destructief. Het duwt, het trekt, slokt, buldert, bruist, spuugt, gromt, grijnst, slikt en boert.

Dat het beide kanten opgaat wist ik. Maar ergens had ik altijd het idee dat dat met wederzijds goedkeuren gebeurde. Dat je je overgeeft aan dat grote vele water omdat je weet dat het goed is. Dat het wel mooi is geweest, maar dat het nu lekker klaar is. “Ha!” zei ze, “aan het water waar ik ben geboren ga ik ook bij jullie weg.” Alsof het een gesloten pact was. Je blijft achter met alleen de zee. Die verdomme overal is.

Maar er hoeft voor het water geen pact gesloten te worden. Soms gebeurt er iets stoms zonder reden. En dan sta je nat van het zweet toe te kijken en te wachten. En moet je veel water drinken om kalm te worden. En daarna veel bier. Je huilt, en je huilt nog meer.

Jeroen

20-6-1989  02-07-2009